Een baanbrekend vonnis, maar nu in Nederland

21 september 2018

Vorig jaar tijdens de zomervakantie schreef onze advocate Chantal van der Sprong al over een revolutionair vonnis van een Engelse rechter. Hierin bepaalde deze rechter, in begrijpelijke taal én direct gericht aan het kind in kwestie, dat hij niet met zijn (vaders) verzoek in zou stemmen, maar in zijn belang oordeelde. In Nederland is eind vorige maand eenzelfde uitspraak gedaan: een zeer goede ontwikkeling, volgens ons.

De feiten

De ouders van kind A en kind B hebben al acht jaar lang ruzie over ongeveer alle aspecten aan de echtscheiding en zorgregeling. Opnieuw is er een conflict,  vader vraagt de rechter te bepalen dat zijn oudste zoon A voortaan bij hem mag wonen (in plaats van bij moeder en zijn jongere broertje B).  Zoon A geeft aan dit wel te willen. In het gesprek met de rechter kan hij echter niet helemaal aangeven waarom dat is.

De uitspraak

Bij het lezen van de uitspraak, valt er in het begin niets op. Punt 1 en 2 zijn zoals normaal in formele, juridische taal uitgeschreven. Maar dan volgt punt 3: de overwegingen van de rechter. De rechter begint dat de vader wil dat zijn oudste zoon gehoord wordt. En daar geeft de rechter gehoor aan, door vervolgens de gehele overwegingen rechtstreeks te richten aan zoon A. "...jij en ik hebben elkaar gesproken. Aan mij heb je toen uitgelegd dat je bij vader wilt gaan wonen omdat je het gevoel hebt dat je iets mist. Wat je mist, dat weet je niet, maar je denkt dat het zou helpen om bij je vader te gaan wonen.", begint de rechter aan een schrijven aan de zoon in kwestie.

Uiteindelijk legt de rechter in begrijpelijke, duidelijke taal uit waarom zij vindt dat het verhuizen naar de woonplaats van zijn vader, niet in zijn belang is. Dat zij vindt dat de ouders totaal het zicht zijn verloren op waar het nu eigenlijk om draait: ouders zijn en gezamenlijk goede beslissingen te nemen voor hun zoons. Volgens de rechter staren de ouders zich blind op wat hun zoons lijken te willen (en welke overweging zij maken uit loyaliteit jegens hun ouders) en moeten zij zich eindelijk gaan richten op wat voor hun kinderen écht in hun belang is. Eerder in de uitspraak, voor het persoonlijke bericht aan de zoon, spreekt de rechtbank zelfs dat "Het handelen van partijen richt (kind A) en (kind B) zelfs ten gronde."

Conclusie

Harde realiteit is dat het gedrag en de procedures van de ouders de kinderen ernstig ontwrichten. Met dit vonnis, duidelijk, kindvriendelijk maar zeker niet mals, probeert de rechter de zoon het gevoel te geven dat zijn mening er wél toe doet, en indirect probeert zij de ouders er van te overtuigen dat het zo echt klaar moet zijn. Een revolutionaire manier van een vonnis schrijven die in deze situatie hopelijk eindelijk betering voor de kinderen in kwestie met zich meebrengt...

Ons advies: lees het vonnis een keer door. Normaal is een uitspraak vrij onleesbaar, maar nu valt het ook eindelijk voor iedereen (zonder een voorkennis van het familierecht) te begrijpen. Zo komt er, zo hopen wij, meer bijval voor deze manier van publiceren en schrijven van vonnissen, uiteraard mits de situatie zich hier voor leent. Hier vind je een link naar de uitspraak.

Neem voor meer informatie contact op met: