Een baanbrekend vonnis

Door: Chantal van der Sprong - 8 augustus 2017

Terwijl Nederland vakantie viert, twitterden de rechtsgeleerden er massaal op los. Nee, dit keer geen baanbrekende uitspraak van de Hoge Raad. Het gaat om een brief, van een rechter aan een kind over wie de gerechtelijke procedure ging.

Waar ging het om? De ouders van het veertienjarige jongetje waren al jaren met elkaar in procedures verwikkeld, de ouders voerden een contante strijd over het gezag en de omgangsregeling. Het kind woonde bij moeder en stiefvader en had een omgangsregeling met vader. Begin dit jaar kondigt vader aan dat hij met zijn zoon vanuit Engeland naar Scandinavië gaat verhuizen. De moeder was het hier niet mee eens. Een nieuwe procedure werd gevoerd. 

De behandelend rechter sprak ook met het kind. Voor de rechter werd het duidelijk dat het arme kind de dupe was geworden van een bijna 14 jarige strijd en gebukt ging onder een zwaar loyaliteitsconflict en dat zonder het zelf in te zien. Het kind houdt van allebei de ouders, hij vertrouwt hen en zal er alles aan doen om bij hen beiden in de gratie te blijven.  Ook dit kind. Hij gaf bij de rechter aan met vader mee te willen verhuizen naar Scandinavië. Niet wetend dat de verhuizing door vader (zo blijkt uit de brief) niet zijn maar vooral het belang van vader diende, met als bijkomstig voordeel dat hij het kind op gepaste afstand van moeder vandaan kon houden.

Net zoals in Nederland geldt, de mening en wensen van een kind wegen mee, maar zijn zeker niet doorslaggevend. Dat maakt deze zaak weer eens duidelijk. De rechter volgt namelijk de wens van het kind niet.

De beslissing wordt neergelegd in een gemotiveerd vonnis. Het is vervolgens aan de ouders hoe zij het kind informeren over de uitkomst. Helaas ken ik genoeg praktijkvoorbeelden waarbij (een van de ouders) richting een kind een ongunstige beslissing afdoet als "slecht werk" van een niet capabele rechter of advocaat.  Het kind zelf, wie zijn hart bij de rechter heeft gelucht krijgt geen terugkoppeling. Hij blijft in het onzekere in hoeverre de rechter naar hem geluisterd heeft.

In deze langslepende kwestie besloot de rechter het anders aan te pakken. De rechter legt in uitgebreide brief aan het kind uit om welke redenen hij niet met zijn vader mee mag verhuizen. Duidelijke taal, goed uitgelegd en bovenal menselijk. Niet eerder las ik zo'n goed vonnis.

In  familiezaken gaat het om de toekomst van het kind. Mede omdat het hun toekomst betreft schrijft het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind voor dat kinderen, afhankelijk van de leeftijd en rijpheid, een hoorrecht hebben. Ook in Nederland is het hoorrecht in de wet opgenomen. Als een kind daarvan gebruik maakt en met de rechter gesproken heeft, hem in de ogen heeft aangekeken... Is het dan niet volstrekt logisch dat het kind op gepaste wijze zelf ook geïnformeerd wordt?

En nu, onder de Toscaanse zon bedenk ik me dat dit vonnis, een brief aan het kind, het meest baanbrekende vonnis is wat ik afgelopen jaren gelezen heb.

Neem voor meer informatie contact op met: