Verlenging van de alimentatietermijn

Door: Marilet Hollants - 3 september 2009

Sinds de invoering van de Wet limitering alimentatie per 1 juli 1994 bedraagt de wettelijke maximale termijn voor partner-alimentatie 12 jaar, tenzij uit het huwelijk geen kinderen zijn geboren en het huwelijk korter dan 5 jaar heeft geduurd.

De termijn van 12 jaar kan verlengd worden als beëindiging zo ingrijpend wordt geacht dat dit naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet verlangd kan worden van de alimentatie-gerechtigde. Zo'n verlenging moet volgens de wet wel tijdig, binnen 3 maanden na afloop van de 12 jaar termijn bij de rechtbank aangevraagd worden.

Nu bestaat er in de rechtspraktijk hierbij een truc; degene die alimentatieplichtig is, betaalt na afloop van de wettelijke termijn opzettelijk nog 3 maanden extra door, in de hoop dat de ander er daardoor niet aan denkt om tijdig verlenging te vragen.

Dit overkwam ook mevrouw X. Toen de alimentatie na 12 jaar en 3 maanden plotseling stopte, was de wettelijke termijn om verlenging te vragen verlopen. Mevrouw X diende echter toch een verzoek bij de rechtbank in. En de rechtbank stond dit toe, daarbij oordelende dat de man in redelijkheid geen beroep op overschrijding van de termijn kon doen nu hij zijn ex-vrouw bewust in de waan had gelaten dat de alimentatie zou doorlopen.

Vervolgens verlengde de rechtbank de alimentatietermijn gezien de financiële situatie van de vrouw die een lage WAO-uitkering had en op het punt stond om te verhuizen. De alimentatieverplichting werd verlengd tot de datum van de pensioengerechtigde leeftijd van de man. En vanaf die datum zal de vrouw een deel van het pensioen dat de man tijdens het huwelijk heeft opgebouwd, ontvangen.

Kortom, de man dacht slim te zijn, maar de rechtbank keek verder dan de wet lang is.

Marilet Hollants