Hoe de werkgever ontsnapte door het woordje ‘kan'

Door: Mark Diebels - 16 mei 2013

Een arbeidscontract van internet plukken is handig en goedkoop maar niet heel verstandig. Soms is namelijk de precieze tekst tot op de vierkante millimeter van belang. Denk bijvoorbeeld aan een jaarcontract. In principe moeten werkgever en werknemer zo'n contract uitdienen. Alleen als is opgenomen dat ‘tussentijdse opzegging' mogelijk is, kan eerder worden gestopt. Dat woord ‘tussentijds' is cruciaal, maar was bij slopersbedrijf X niet opgenomen. Daar stond alleen: de arbeidsovereenkomst kan schriftelijk worden opgezegd. Wettelijk betekent het dat zo'n jaarcontract dan officieel niet na een jaar eindigt, maar de werkgever eerst moet opzeggen, als hij er na een jaar mee wil stoppen. Dus niet automatisch, maar de werkgever moet ontslag geven. Bij het slopersbedrijf gingen ze uit van een automatisch einde, maar de werknemer zei: ‘het woord tussentijds staat er niet, dus had je mij ontslag moeten geven en dat heb je niet gedaan: ik krijg nog salaris van je'. De rechter interpreteerde de bedoeling bij deze formulering: automatisch einde of ontslag moeten geven? De werkgever werd gered: het woordje ‘kan' betekent dat het een optie is en geen verplichting. Er zal dus wel bedoeld zijn een mogelijkheid te hebben om eerder te stoppen. De werkgever hoefde geen ontslag te geven en de werknemer stond met lege handen. Hoe je iets opschrijft is en blijft juridisch maatwerk. De vraag is: schreef het slopersbedrijf dit bewust zo op of ontsnapte hij? Ik denk het laatste.

Meer hierover weten van een arbeidsrechtadvocaat in Tilburg?

Bron: column Tilburgse Koerier