Disfunctioneren en gouden handdruk: een zwaluw?

Door: Mark Diebels - 6 mei 2011

Kantonrechter keurt ontslag goed, zonder vergoeding.

Een recente uitspraak van de Kantonrechter Amsterdam is zo opmerkelijk dat KZO daar aandacht aan wil besteden. Een werkneemster, 36 jaar oud, is sinds 1 december 2001 in dienst als assistente facilitaire dienst, voor een brutosalaris van € 1.111,11 per maand. Zij functioneert niet goed vanwege moeite met het stellen van prioriteiten, met duidelijk communiceren en het kunnen plannen van werkzaamheden.

Vanaf 2003 zijn vele evaluatie- en verbetergesprekken gevoerd waarin steeds concrete verbeterpunten zijn genoemd. Daarnaast hebben er aanpassingen aan het rooster plaatsgevonden zodat werkneemster kon leren van haar collega's. Werkneemster heeft op kosten van werkgever een cursus Persoonlijke Effectiviteit gevolgd. Wekelijks hebben er planningsgesprekken plaatsgevonden tussen werkneemster en haar leidinggevende. Er heeft tijdelijke contractuitbreiding plaatsgevonden voor werkneemster om meer rust en ruimte in haar werkzaamheden te verkrijgen en daarmee meer tijd te hebben om te werken aan benodigde verbeteringen.

Daarnaast heeft werkneemster op kosten van werkgever een ontwikkel-assessment ondergaan en zij heeft een coachingstraject gevolgd. Werkgever heeft verder gezocht naar alternatieve functies voor werkneemster waarbij haar zwakke punten geen rol zouden spelen en werd zij tijdelijk gedetacheerd naar een meer overzichtelijke functie. Uiteindelijk vroeg de werkgever ontslag aan, zonder ontslagvergoeding omdat een bedrag van € 6.500,00 aan kosten is gemaakt voor begeleiding.

De kantonrechter ging daar in mee: het vertrouwen in voldoende functioneren is terecht opgezegd en er is voldoende gedaan om de werkneemster te begeleiden. Voor een vergoeding is geen plaats omdat 'werkgever gedurende vele jaren en tegen aanzienlijke kosten heeft getracht werkneemster naar behoren te laten functioneren'.

Opmerkelijk

Het opmerkelijke van de uitspraak is dat de rechter geen vergoeding toekent. Normaal gesproken blijft die alleen achterwege als aan de werknemer een verwijt kan worden gemaakt of als het ontslag in zijn risicosfeer ligt. Disfunctioneren is echter geen kwestie van onwil maar vaak van onkunde, en tot nu werd dat voor risico van de werkgever gelaten. Nu wordt het een risico voor de werknemer. Bovendien wordt de gedachte achter het toekennen van een ontbindingsvergoeding (compensatie voor schade bij verlies van baan en anciënniteit) hiermee genegeerd.

Toch past het in recente ontwikkelingen rond ontslagvergoedingen, waarbij bijvoorbeeld ook geopperd is om de kosten van opleiding en scholing in mindering te brengen op een gouden handdruk. Het is de vraag of deze uitspraak van de Kantonrechter de ene zwaluw is die nog geen zomer brengt, of dat het een voorbode is van het anders denken over ontslagvergoedingen.

 

Bron: opmaat arbeidsrecht nieuwsbericht 2011/223

Neem voor meer informatie contact op met: