Ontslagvergoedingen; het blijft ons bezig houden

Door: Marilet Hollants - 24 juni 2010

Per 1 januari 2009 is de formule die kantonrechters gebruiken bij het bepalen van een ontslagvergoeding in ontbindingsprocedures flink ingeperkt. Bovendien is sindsdien expliciet bepaald dat de economische situatie van de onderneming reden kan zijn voor geen of een lage vergoeding.

In de praktijk zoeken ondernemingen steeds meer de grenzen van die regels op. Zo beriep een bedrijf zich bij de kantonrechter erop dat de economische situatie zo slecht was dat er echt geen geld meer was om een werkneemster enige vergoeding mee te geven bij het einde van haar dienstverband. Bij de bank was al uitstel van betaling aangevraagd en de beloning voor de hoogste manager was het afgelopen jaar teruggebracht van 120.000 euro naar 90.000 euro. Voor de kantonrechter was dit alles geen reden om de werkneemster met niets naar huis te sturen; hij kende haar een vergoeding toe gebaseerd op een halve kantonrechtersformule.

Een andere werkgever bedacht een truc om kosteloos van een 61-jarige verkoopster met een lang dienstverband af te komen. Hij vroeg eerst het faillissement van zijn eigen onderneming aan. Hij hevelde vervolgens al zijn personeel over naar een nieuw opgericht bedrijf, met uitzondering van de oudere verkoopster. De curator in het faillissement ontsloeg de enig overgebleven werkneemster, met machtiging van de rechter-commissaris, zonder enige vergoeding mee te geven. Echter, de verkoopster liet het er niet bij zitten en ging in beroep tegen de beslissing van de rechter-commissaris. En zij kreeg gelijk; de machtiging werd vernietigd omdat de rechtbank vond dat er sprake was van zulke bijzondere omstandigheden dat het ontslag als kennelijk onredelijk beschouwd moest worden.

Conclusie; een te slimme en te zuinige werkgever kan bot vangen bij de rechter. Een beëindigingsregeling met een werknemer in goed overleg heeft nog altijd de voorkeur. Dat voorkomt dure rechtszaken met een onzekere afloop. De oplossing hoeft daarbij overigens niet altijd gevonden te worden in hoge vergoedingen. Ook afspraken over een langere opzegtermijn, out-placement of het laten vervallen van studiekostenbedingen en concurrentiebedingen kunnen de gevolgen van het ontslag verzachten.

M.C.A. Hollants

Bron: column Tilburgse Koerier

Neem voor meer informatie contact op met: